ไม่กี่ปีมานี้ วงการกินของบ้านเราเปลี่ยนเร็วแบบแทบกะจังหวะไม่ทัน และหนึ่งในกระแสที่ชัดที่สุดคือ เทรนด์อาหารไต้หวันในไทย ที่ขยับจากของฮิตแบบฉาบฉวย ไปสู่หมวดอาหารที่มีฐานแฟนจริงจังมากขึ้น จากเดิมที่หลายคนนึกถึงแค่ชานมไข่มุก วันนี้เมนูสไตล์ไต้หวันเริ่มแทรกตัวอยู่ทั้งในคาเฟ่ ร้านอาหารจานด่วน ไปจนถึงร้านเดลิเวอรีที่โตไวแบบเงียบ ๆ
สิ่งที่น่าสนใจคือ อาหารไต้หวันไม่ได้ชนะเพราะความแปลกเพียงอย่างเดียว แต่ชนะเพราะมันอยู่ตรงกลางระหว่าง “กินง่าย” กับ “มีเอกลักษณ์” รสชาติไม่สุดโต่งเกินไป วัตถุดิบคุ้นลิ้นคนไทย และยังมีพื้นที่ให้ร้านปรับสูตรเข้ากับตลาดได้พอดี บทความนี้จะพาไล่ดูว่าเมนูไหนกำลังมาแรงจริง ทำไมถึงมา และอะไรมีโอกาสโตต่อในระยะยาว
ทำไมอาหารไต้หวันถึงเข้ากับตลาดไทย
ถ้ามองลึกกว่าความดังบนโซเชียล จะเห็นว่าอาหารไต้หวันมีข้อได้เปรียบหลายอย่าง รสโดยรวมมักเน้นความกลมกล่อม หอมเครื่องเทศแบบไม่หนักมือเกินไป มีทั้งความนุ่มนวลของซอสซีอิ๊ว ความหวานปลายลิ้นเล็ก ๆ และความมันที่คนไทยรับได้ง่าย ต่างจากอาหารบางชาติที่อาจต้องอาศัยเวลาปรับตัว
อีกเหตุผลคือรูปแบบการกินสอดคล้องกับพฤติกรรมคนเมือง เมนูไต้หวันจำนวนมากเป็นอาหารจานเดียว ทานเร็ว สั่งซ้ำง่าย และเหมาะกับเดลิเวอรี เช่น ข้าวหน้าหมูพะโล้ไต้หวัน ซุปอุ่น ๆ หรือของทอดกินเล่น ยิ่งเมื่อรวมกับแรงส่งจากคอนเทนต์รีวิวและวัฒนธรรมคาเฟ่ ก็ยิ่งทำให้ตลาดนี้ขยายเกินกว่าคำว่า “ของตามกระแส”
ในเชิงพฤติกรรมผู้บริโภค ข้อมูลจาก Google Trends ช่วงปีหลัง ๆ ยังสะท้อนว่าคำค้นเกี่ยวกับเมนูไต้หวัน โดยเฉพาะเครื่องดื่มและอาหารทานเล่น มีความสนใจต่อเนื่อง ไม่ได้พุ่งแล้วหายทันที นี่เป็นสัญญาณสำคัญว่า ผู้บริโภคเริ่มรู้จักอาหารไต้หวันในฐานะหมวดอาหารหนึ่ง ไม่ใช่แค่เมนูไวรัลชั่วคราว
เมนูไต้หวันอะไรที่กำลังมาแรงในไทย
1) อาหารเช้าไต้หวัน เริ่มถูกพูดถึงมากขึ้น
เดิมทีคนไทยรู้จักอาหารไต้หวันผ่านเครื่องดื่มและของหวาน แต่ช่วงหลังเมนูอาหารเช้ากลับเริ่มเด่นขึ้น เพราะตอบโจทย์คนที่อยากได้อะไรเบากว่าอาหารหนักแบบมื้อหลัก แต่ยังอิ่มจริง ร้านที่หยิบวัฒนธรรมอาหารเช้าไต้หวันมาเล่าจึงดูสดใหม่และแตกต่างจากคาเฟ่ทั่วไป
- แซนด์วิชไข่ไต้หวัน เนื้อสัมผัสนุ่ม ทานง่าย เหมาะกับมื้อเร่งรีบ
- แพนเค้กต้นหอม เป็นเมนูที่คนไทยเข้าถึงง่าย เพราะมีอารมณ์คล้ายโรตีหรือแป้งทอด แต่หอมคนละแบบ
- นมถั่วเหลืองกับปาท่องโก๋สไตล์ไต้หวัน กำลังถูกตีความใหม่ในร้านคาเฟ่และบรันช์
2) ข้าวหน้าสไตล์โฮมมี่ กินง่ายและมีโอกาสโตยาว
ถ้าถามว่าเมนูไหนมีโอกาสไปได้ไกลกว่าไวรัล คำตอบน่าจะเป็นกลุ่มอาหารจานเดียว โดยเฉพาะ หลู่โร่วฟ่าน หรือข้าวหน้าหมูพะโล้ไต้หวัน จุดแข็งคือหน้าตาดูเรียบง่าย แต่มีความลึกของรสชาติ กินได้บ่อย และตั้งราคาได้ไม่ไกลจากอาหารกลางวันทั่วไปของคนเมือง
- หลู่โร่วฟ่าน เมนูตัวแทนของความสบายใจ กินง่ายและปรับสูตรเข้าตลาดไทยได้ดี
- ไก่ทอดไต้หวันชิ้นใหญ่ ยังขายได้ โดยเฉพาะในทำเลวัยรุ่นและเดลิเวอรี
- เบนโตะไต้หวัน เริ่มมีพื้นที่มากขึ้น เพราะเข้ากับเทรนด์มื้อเดียวจบ
3) ของกินเล่นจากตลาดกลางคืนยังไม่ตกเทรนด์
เสน่ห์ของอาหารไต้หวันอีกด้านคือบรรยากาศแบบไนต์มาร์เก็ต ซึ่งเข้ากับนิสัยคนไทยที่ชอบของกินเล่นหลายอย่างในมื้อเดียว เมนูกลุ่มนี้จึงยังไปต่อได้ดี โดยเฉพาะในศูนย์การค้า งานแฟร์ และร้านที่เน้นแชร์ได้หลายจาน
- ไส้กรอกไต้หวัน
- ป๊อปคอร์นชิกเก้น
- เห็ดเข็มทองทอดและของทอดโรยผงรสจัด
- หมั่นโถวทอดกินคู่ดิปหรือไอศกรีม
4) ของหวานและเบเกอรี่กำลังขยับสู่ตลาดพรีเมียม
ชานมไข่มุกอาจไม่ใหม่แล้ว แต่ของหวานไต้หวันยังมีช่องว่าง โดยเฉพาะเมนูที่สื่อสารเรื่องวัตถุดิบได้ดี เช่น เผือก มันม่วง ชาอู่หลง งาดำ และสับปะรด เบเกอรี่สไตล์ไต้หวันอย่างเค้กคัสเตลลาและพายสับปะรด จึงเริ่มถูกยกระดับจากของฝากเป็นของกินประจำวันมากขึ้น
อะไรทำให้บางร้านดัง แล้วบางร้านแผ่วเร็ว
คำตอบไม่ได้อยู่ที่คำว่าอร่อยอย่างเดียว แต่อยู่ที่การวางตำแหน่งให้ชัด ร้านที่ไปต่อมักมีอย่างน้อย 3 อย่างพร้อมกัน คือ เมนูจำง่าย เรื่องเล่าชัด และ ประสบการณ์สม่ำเสมอ ผู้บริโภคยุคนี้ไม่ได้ซื้อแค่รสชาติ แต่ซื้อภาพจำด้วย ถ้าร้านเล่าว่านี่คือสูตรอาหารเช้าสไตล์ไทเปแท้ หรือคัดชาอู่หลงจากแหล่งปลูกจริง ความน่าเชื่อถือจะเพิ่มขึ้นทันที
อีกประเด็นที่หลายร้านมองข้ามคือการปรับรสให้เข้าคนไทยโดยไม่เสียตัวตน ร้านที่ประสบความสำเร็จมักไม่พยายามทำให้ “เหมือนไต้หวัน 100%” แบบแข็งทื่อ แต่เลือกเก็บแกนสำคัญไว้ แล้วปรับความหวาน ความเค็ม หรือขนาดเสิร์ฟให้เข้ากับการกินจริงในไทย วิธีคิดแบบนี้ต่างหากที่ทำให้ลูกค้ากลับมาซ้ำ
เทรนด์ต่อจากนี้ เมนูไหนน่าจับตา
ถ้ามองไปข้างหน้า เมนูที่มีแนวโน้มโตต่อไม่ใช่แค่ของไวรัลหน้าตาดี แต่เป็นอาหารที่กินซ้ำได้และเล่าเรื่องได้ดีด้วย กลุ่มที่น่าจับตาได้แก่ อาหารเช้าไต้หวันแบบจริงจัง เมนูข้าวสไตล์โฮมมี่ เครื่องดื่มชาคุณภาพสูง และของหวานที่ใช้วัตถุดิบพื้นถิ่นของไต้หวันอย่างชัดเจน
น่าสนใจด้วยว่า ผู้บริโภคไทยเริ่มเปิดรับอาหารเอเชียที่มีความเฉพาะทางมากขึ้น นั่นแปลว่าอนาคตเราอาจได้เห็นร้านไต้หวันที่ไม่ขายทุกอย่างในร้านเดียว แต่เลือกเชี่ยวชาญเพียงหมวดเดียว เช่น ร้านอาหารเช้า ร้านข้าวหน้าหมู หรือร้านชาเฉพาะทาง ซึ่งมีโอกาสสร้างฐานลูกค้าได้แข็งแรงกว่า
สรุป
ภาพรวมของกระแสนี้ชัดเจนขึ้นทุกทีว่า อาหารไต้หวันในไทยกำลังโตจาก “เมนูฮิต” ไปสู่ “หมวดอาหารที่มีชีวิตจริงในตลาด” เมนูที่มาแรงจึงไม่ใช่แค่ชานมอีกต่อไป แต่อยู่ตั้งแต่อาหารเช้า จานเดียว ของกินเล่น ไปจนถึงเบเกอรี่พรีเมียม คำถามที่น่าคิดต่อจากนี้จึงไม่ใช่เพียงว่าอะไรจะดังต่อ แต่คือร้านไหนจะเข้าใจคนกินไทยได้ลึกพอ จนเปลี่ยนความอยากลองครั้งแรกให้กลายเป็นลูกค้าประจำ
